Özgürlük nedir; uçabilmek mi? Hep uçan bir kuş için uçmak sıkıcı bir eylem haline gelmemiş midir? Özgürlük nedir; dilediğince konuşmak mı? Konuşmaya zorlandığında susmak istemez misin? O halde özgürlük yapamadıklarımızın hayalidir.

Ve bilgi… Bir insanın ulaşabileceği en uç bilgi, tahminen, hayatın anlamıdır. Peki hayatın anlamını bilmenin sorumluluğu bizi kısıtlamaz mı? Ya da geleceği bilmek, bugünkü sınırlarımızın farkına varmayı ve tek özgür olduğumuz mekan olan hayallerimizden vazgeçmeyi gerektirmez mi?

O zaman, ne kadar az şey yapabilirsek o kadar özgürüz, ne kadar az bilirsek o kadar.

Yıldızlar kadar özgürüm bu gece, onlar kadar bilinçsizim. Bu karanlıkta onlar kadar umursamıyorum; varlığımı ya da yokluğumu, ya da ne olduğumu. Ben etrafımdan soyutlanmış, farkındalığımı kaybetmişim. Ama yakında doğacak olan Güneş yine aydınlatacak unutmak için zorlandıklarımı. Yine bir sorumluluk, yine bir uç ve de bir bucak gelecek.

Ve gelecek. Kaygılanmamak için fazla bilinçliyim sanki. Cehaletten gelen bir cesarete sahip olup, her şeyi yapabilecek kadar özgür olduğumu düşünmek isterdim. Her şeyin düzgün, sorunsuz olacağına inanabilmek de güzel olurdu. Diğerlerinin özgürlüğünün de bana zarar vermeyecek düzeyde olduğunu, kalbimin hiç kırılmayacağını düşünebilmek, düşüncelerimin sonucunda bir yarayı onarmak için söylediklerimin bende bir yara oluşturmayacağından emin olmak…

Güzel olurdu, aslında hiç düşünmemek, aslında hiç bilmemek.

Özgür olurdum, kuşların olduğu -ya da olmadığı- kadar.

Özgür olurdum, hayallerimdeki gibi.

Özgür olurdum, yıldızlar kadar.

Yağmur yağıyor bardaktan boşalırcasına. Islanmamak için altına sığındığım şemsiyemi tutuşumdaki beceriksizlik, etrafımdaki insanları gözlerini parçalamakla tehdit etmeme neden oluyor. Aldırmıyorum. Kendi hâlimde yürümeye devam edip, atmosferin bu güzel rengini ve onun kaynağını düşünüyorum.

En çok, en çok o dökülen yaprakların rengini severim ben. Bazen sarı-yeşil, bazen kırmızı, çoğunlukla turuncu. Ve her zaman burnumda, yağmurdan sonra gelen o toprak kokusu.

Sonbahar rengârenk, sonbahar turuncu...

Çoğu edebiyatçıya göre ölüm mevsimidir o. Ayrılık, yaprak dökümü… Ama ölüm olmak için yeterince siyah değil güz, ayrılık olmak içinse fazla güzel.

Ama yine de o, ‘yalnızlık’ demek benim için. Çünkü kimse ondan benim kadar zevk almıyor ve kimse yoluma serilen halının o eşsiz –yaprak- dokusunun üzerinde yürürken bana eşlik etmiyor.